im sorry it took me so long

first and last show..

2006-01-08T08:36:00.000-08:00

he was standing.
the stage was blue.
it was.
he raised his head.
the light shone above him.
he looked down the stage.
quite crowd waited him.
he wanted to start.
so he started.
with the guitar strapped around his body.
choke him as he sing.
he played.
in the blue stage.
the light shone over him.
one.
two.
three.
four.
then the last song.
with the guitar strapped around his body.
painful realization choked him.
.
..
...
....
the crowd was silent.
he laid on the stage.
it was blue.
he felt the stage.
it was not a stage.
it was his bed.
still it was blue.
he looked up.
the light was still shining.
a 240V light shone over him.
it was blinding.
his realizations were blinding.
there's no crowd.
he looked down.
no hearts.
no ears.
there's no crowd.
there's none.
yet he stood up.
below the shining light.
above the blue stage.
he was smiling.
there's a crowd.
he said.
his toy soldiers were aligned neatly.
just near below his bed.
he took a bow.
yet nobody move.
it was silent.
yes it was.
then.
.
..
...
....
they took the last light.
he was off.
his first and last show

welcome feed for a crippled airhead

2006-01-08T08:26:00.000-08:00

i was starving.
i ate.
i was full.
but then.
i ate.
i was full.
yet there came them.
they fed me.
they.
fed.
me.
just then.
i bursted.
again.

reason to kill.

2005-10-22T08:25:00.000-07:00

i see them clearly...
i want to kill...
i sneaked thru the window with red curtains...
as i passed, it turned into blue...
i got my knife in my hand...
lustering with hatred...
they're sleeping...
him and her...
i grabbed my legs forward...
my hands were shaking...
tears fell fomthe eyes of madness...
that guy..
i told myself...
he really fucked me up...
he got the everybody to fool...
am really prepared..
to kill him...
the girl...
will i ever get her...
lying in the bed of lies...
she wanted the best...
for her...
it wasn't me...
actually it will never be...
am killing now...
i raised the knife....
ready to stab...
pointing to the heart of madness..
full force i drew it...
but..
she woke...
he woke...
they saw me...
but am continuing it...
there's no reason to stop...
i saw then blood...
tripping to the floor where the body of the madness laid...
im dead...
i killed myself...
the madness..

Placido Penitente

2005-10-15T17:48:00.000-07:00

Nagmamadali at inis na lumakad si Placido Penitente papasok sa kalye Remedios. Hindi niya malubos maisip na magagawa niya ang bagay na iyon. Habang tinatahak niya ang kalye Remedios ay pilit niyang inaalis ang gumugulo sa kanyang isipan.

Noong umagang iyon, bago siya umalis ng kanilang bahay ay nakasagutan niya ang kanyang ina. May utang kasi itong si Paco sa kanyang kaklase at ipinangako ng ina na babayaran niya iyon para kay Paco sa araw na iyon. Ngunit, ang ina ni Paco ay hindi iyon natupad. Alam ni Paco ang kalagayan ng kanilang buhay at ang pagsasakripisyo ng kanyang ama at ina pero talagang kailangan niya ang pambayad na iyon. Nabulyawan niya ang kanyang ina habang papalabas ng kanilang gate sabay isinara ito nang malakas. Sa kanyang pagsara ng kanilang gate ay narinig pa niya ang pagod na boses ng ina na sinabing “Mag-ingat ka. Baka malaglag ang baon mong pera.” Kaya laking pagsisisi ang dinaranas ni Paco habang tinatahak niya ang mahabang kalye na tutungo sa paaralang pinapasukan niya.

Binatukan ni Paco ang kanyang sarili. Isa. Dalawa. Tatlo… “Aray!” ang sigaw ni Paco. Lumingon siya sa kanyang likuran at nakita niya ang taong gumawa nung pangatlong batok. Iyon ay si Lemuel Benitez. Siya ay isang mestisong lalaki na matangkad at may maayos na pangangatawan. Isa siya sa pinakamalokong estudyante sa kanilang paaralan at miyembro ng grupo na kung tawagin ay “Libak Fishery”- mahilig kasi silang manglibak.

“Kamusta na, Placido Petinente? Anong pumasok sa kokote mo at binabatukan mo ang sarili mo?” ang sinabi ni Lemuel pagkatapos umakbay at may kasamang batok pa ulit. “Okey lang!” ang naiinis na pagsagot ni Paco na tila hindi napansin ni Lemuel. Galit si Paco sa mga grupo. Ayaw niya ang gawaing ito. Para sa kanya, isa itong paraan ng “outcasting”. Kaya naman hindi lang dahilsa ugali ni Lemuel ang kanyang kinaiinisan kundi pati na ang kaugnayan ni Lemuel sa salitang “grupo”.

“Matagal din akong nawala sa klase. Dalawang araw din iyon!” panimula ni Lemuel. “Pero dude masaya! Pumunta kami sa Tagaytay ni Clinton at huwag mo nang alamin kung sino siya dahil wala ka naman maitutulong sa buhay niya. Ah… Doon sa may resthosue nila. Nanood kami doon ng alam mo na… Porno… Non-stop dude! Non-stop!” Napakagat nang mahigpit si Paco ngunit binulong niya sa sarili na “Kabastusan iyon! Kabastusan!” sabay kamot sa kanyang ulo. Patuloy na nakinig si Paco sa mga kwento ni Lemuel ukol sa kanyang mga napanood. Pinagpawisan si Paco nang malagkit habang naririnig ang mga ito.

“O tama na! Masyado ka nang natatakam. Ano nga palang nangyari nung Lunes?” ang panapos ni Lemuel.

“Nagkaroon ng quiz sa Physics. Charles Coulomb ang sagot sanumber one. Hindi nakita bibigyan pa ng sagot. Sa Analytic Geometry naman ay may bagong lesson na hindi naman natin magagamit sa trabaho. Ellipse.” palibak na sinabi ni Paco. “Sa Filipino pala, pinasa na yung nobelang pinagawa sa atin sa loob ng dalawang linggo. Sa Chemistry naman ay wala akong naintindihan…”

“Naku! Yung bwisit na nobela pala! Bakit ba kasi dalawang lingo lang! Kung si Rizal nga ang tagal ginawa yung mga nobela niya tayo pa kaya. Kay tanga! Eh kahapon?”

“Pinagpatuloy lang yung mga lessons.”

Tanaw na ang Mataas na Paaralan ng Siyensya nang nakasabay nila ang mga estudyanteng papasok galing sa iba’t-ibang kalye na nagtatapos sa kalye Remedios. Ang karamihan sa mga lalaki ay maingay at nagtatawanan habang nililibak ang mga taong dumadan. Malilit na bag dala naman ang dala ng karamihan sa mga babae at ang laman ay pulbos, salamin at kung anu-ano pang kaartihan na nilikha ng siyensya imbis na kahit bolpen man lang.

“O nga pala!” biglang naalala ni Lemuel. “Miyerkules ay bayaran ng sinking fund hindi ba? Pahiram muna ng 50. naipon yung akin eh. Bwisit. Ang bata ko pa ang dami kong mga utang. Paano pa kaya yung mga iniwan na tae ng pamahalaan para sa mga kabataan ng kinabukasan. Bwisit!”

“Wala akong pera. At hindi lang ikaw ang may tae, ako rin!” laking bwisit din Paco. Naalala na naman tuloy niya ang nangyari noong umaga. Ngunit, sa unang pagkakataon ay sumang-ayon siya kay Paco. “Bata pa lamang kami pero tadtad na ng mga utang.”

“Sige na!” ang banggit ni Lemuel sabay dukot ng 20 pesos sa bulsa ni Paco. “Babayaran din kita! Baling araw!” pasigaw na sabi ni Lemuel habang patakbo nang papalayo at nagdulot ng sandaling pagtingin ng mga naglalakad. “Bwisit! Taragis!” ang bulong ni Paco sabay pakita ng I.D. sa guard sa may gate. Naalala tuloy niya ang pagod na tinig ng ina: “Mag-ingat ka. Baka malaglag ang baon mong pera.”

Binatukan ulit ni Paco ang sarili bago pumasok ng silid. Iyon daw ay parusa sa kanyang katangahan. Nakita niya si Lemuel na nasa likod ng silid-aralan na mukhang kinukwento na naman ang kanyang mga napanood dahil mahihigpit ang hawak ng mga lalaking nakapalibot sa kanya sa kani-kanilang pantalon. At muli, si Paco ay pinagpawisan ng malagkit nang maalala niya ang mga kinuwento ni Lemuel. Binaba ni Paco ang kangyang bag sabay punas sa pawis. Umupo na rin siya at inilibot ang kanyang mata sa sahig na para bang may hinahanap ng biglang may maingay na pagpasok ang kumuha ng kangyang pansin. Isang payat na matangkad at morenang dilag ang pumasok sa classroom. Napamura si Paco. Pinisil niya ang kanyang kamao. Ang dilag ay ang taong pinakamamahal niya na si Paulita Gomez. Kaya lang hindi nito alam dahil torpe si Paco. Ang kasama naman nito ay ang isa sa lihim na kinaiinisan ni Paco na kung tawagin niya sa sarili ay “gigolo”. Hinsdi niya malubos maisip na pati ba namn ang babaeng gusto niya ay liligawan ng “feeling” na lalaking iyon. Kasi ang lalaking iyon ay marami ng nililigawan ng pa-bulgar at akala mo kung sinong pogi na iiwanan ang nililigawan kapag may napunteryang iba. Para siyang isang aso na hindi makuntento sa isang puwet. Nag-init na nang tuluyan ang ulo no Placido Penitente. Napayuko siya at tila may kinuha sa bag niya.

Sa kabilang dako naman ng kanilang classroom ay naroon si Don Anastacio. Pinalilibutan siya ng mga kamag-aral. Lahat sila ay may mga dalang papel. Kumukopya kasi sila ng assignment. Si Don Anastacio o mas kilala sa pangalang Tasyo ay ang pinakamatalino sa kanilang klase. Kaya lang ang ayaw ni Paco sa ugali nito ay ang pagiging “matalino” nito. Ang nalalaman niya ang laging tama at sugapa pa siya sa grado. Ayaw niya ng nagpapakopya pero kapag siya ang may kailangan, garapal kumopya. Nililitis siya ng mga kakalase niya at palihim silang kumokopya rito. Kaawa-awa!

“Nandyan na si Sir!” ang sigaw ng isang kaklase. Lahat sila ay nagbalikan sa kanilang mga puwesto nang na-satisfy kay Tasyo. Pumasok na ang guro. Guro nila sa Physics. Isang matabang lalaki na unti-unting nakakalbo dahil sa pomada. Tumayo sila upang magbigay pugay. Si Paco din ay tumayo ngunit may hawak na pencil case.

“Good morning!” ang bati ng guro.

Ngunit hindi na ito narinig ni Paco. Dinilat niya ang kanyang mga mata. Nakita niya ang “gigolo” na nakangiti sa tapat ng guro. Hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang pencil case at ipinunterya sa “gigolo”. Isa. Dalawa. Tatlo. Lumipad ang pencil case. Ngunit biglang umupo ang “gigolo”. Nagulat ang lahat. Sapul sa mukha ng guro ang pencil case. Natuluyan na si Placido Penitente. Dumugo ang kanyang ilong sa kahihiyan. At ang sabi ng guro, “Magbabayad ka!”

Pulpolyo ni Juan

2005-09-24T02:50:00.000-07:00

Pulpolyo ni Juan

by Samuel Yutuc

Sa ilalim ng kama ni Juan, isang booklet ang nakita. Ang mga pahina nito ay gawa sa tissue paper at ang mga nakasulat dito ay naaaninag sa asul na kulay.

Pahina

1 Bakit...

2 tayo nag-aaral ng algebra... x + y ba ay equal sa trabaho? sa pera?...

3 tayo nagsisikap para sa kinabukasan... bakit hindi para sa ngayon...

4 hindi natin iboto si "wisely"... bumuboto tayo ng mga pulpol...

5 hindi na lang eroplanong papel ang gawin... baka mas mataas ang aabutin...

6 kailangan ilagay ang pangalan sa waiting shed, sa upuan, sa path walk, at minsan naka-karatula pa... ano kaya kung sa inidoro na lang... "A Project Made by NDG"...

7 kaya may alipunga... hindi kasi nilinis maigi...

8 kaya maayos ang libro... hindi kasi ginagamit...

9 matalim ang mga salita... kung totoo man... dapat laslaas na ang mga bibig nila...

10 hindi sila nakakatawa... pero kapag nakagawa tayo ng mali... nakakatawa...

11 kailangan sumunod... kung papunta naman sa alulod...

12 kailangan ng "piggy bank"... kung sa bulsa lang nila ito napupunta...

13 nakita ko sa isang libro... "Father, f**k me" at "Karnehan sa Sinehan"...

14 kailangan hindi sirain ang mga bundok... kung kaya naman natin gumawa... smokey mountain...

15 nakita ko sa isang pader... "Bawal ihi dito... kundi... putol t**i"

16 ang daga... sosyal na...

17 ang pambansang bayani... si Darna... ako ang itim na Darna...

18 ang ulo katumbas na ng piso...

19 ang sundalo... pinupuri... pag nakapatay...

20 ang normal... hindi pinapansin... hindi pinagbibigyan...

21 ang matalino... nagsasalamin... kikinang pa...

22 ang pogi... magaling... hinahangan... subalit ang pangit... katatawanan...

23 ang piso... inuutang na...

24 ang tao... nilulu-uto na... may spices pa...

25 tayo mukhang tanga... hiyawan sa kabulukan..

26 walang kakuntentuhan...

27 tayo umiibig... o umiigib...

Ang pang-28 at 29 na pahina ay hindi pa nasusulatan. Hindi na masusulatan pa. Dahil ang mga pahinang iyon, ay may bahid na ng dugo. Ito ay dugo ng dagang sosyal katabi ng booklet sa ilalim ng kama ni Juan. At si Juan, lumipat na ng bagong kama para sa panibagong booklet.

isang gabi

2005-09-19T02:34:00.000-07:00

isang gabi noon... umuulan.... ako... nakapayong... naghihintay ako ng jeepney noon... colorum... sa may tapat ng ginagawang park... sa sports center... tagal... tagal ng jeepney... kaya... naghintay ako... may tumunog... ung speaker pala nung building na may mga pekeng bell... sa ginagawang park... ganda ng tunog... tunog ng mga bells... synchronization... nakaka-inspire... kaya... napansin ko ung ulan... ulan na natatapatan ng ilaw nung poste... ang ganda... bumabagsak sila... kitang-kita ko... nakakaaliw pansinin... para sa karamihan... ang ulan... bwisit... kasi mababasa sila... mapuputikan ang kanilang sapatos... mahihirapan sila... pero... para sa akin... kay ganda ng ulan... sa ilaw ng poste at sa mga nagdaan na ilaw ng sasakyan... kay ganda sila tignan... bumabagsak... sumasayaw... sumakay na ako ng jeepney... pero ang ulan... bumabagsak... umusaad ang jeepney... kay ganda talaga... ang ulan... walang tigil sa pagbagsak... sumasayaw... sa isang malawak na kalye... kay ganda silang pagmasdan... sa isang malalim na lugar... pagbagsak nila... at nadaanan... umaalon... kasabay ng direksyong itinutungo.... sa lubak na kalye... sila ay naiipon... kay ganda... sila'y bumabagsak... sumasayaw... buti pa sila... pag bumagsak... kay ganda tignan... bakit tayo hindi... sila... sumasayaw... tayo... umiiyak... sila umaalon na lamang... tayo... hindi makaiawas... sila naiipon... tayo.. watak-watak...

hope loser

2005-08-30T05:17:00.000-07:00

how does it feel? hard.. its just i cant do anything to save myself.... sinking from the debts in my tongue...debts to my heart... i should have said it... done it... but its too late... she's gone and im left behind.. without a notice... for her to notice... wat i have inside... i wish that i could go back to the days i was born for her... and she was born for no one... im regretting it now... i should have talk... i should have said everything that bursts now... my hope is bankrupted... am losing... painful realization... again... all of it has gone around me... does he ever get the girl?... does he?... do I?... will i?... no way... its just that my hopes are low... debts are high... my hopes are so low that it did kill me... ahhhhh.... wala akong nagawa!!!!! i just listened them declaring the worst i could be!!!... im gone... i think... as a lover go...

now.. deceptions..

2005-07-31T02:00:00.000-07:00

it hurts.........
i've been ruined.....
broken puzzles.....
is what i am......
i am deceited....
yeah it feels like that...
and it hurts...
its killing me...
flat on the floor...
deciphering what they did....
another source of broken burdens....
its sipping in my skin...
like theres no tomorrow....
this deception...
i never thought..
that it will happen...
an awful surprise...
a prisoner feeling...
caged by the pain and loss...
raged by the hope loss..
the burn is eating me...
down...
really down...
am tired of bending...
tending to breaak..
but no one will notice.....